یک متر و هشتاد و دو سانتی متر یا شاید هم یک متر و هشتاد و پنج سانتی متر. کسی دقیق نمیداند که مرد در آن حالت چند سانتی متر از بلندی چهارچوب در را اشغال کرده بود. لاغر و استخوانی بود. چهره ی گرفته و چشمانی که بی تفاوتی در آنها موج میزد یا شاید هم نه. تنها چیزی که میشد به وضوح دید این بود که مرد کمی قوز کرده بود. دستها به سینه و خیره به روبرو. کسی مطمئن نیست که مرد گریه میکرد یا نه، با اینکه کسی اشکهای او را ندیده است اما هیچ کس حاضر نیست شهادت بدهد که او گریه نمی کرده است. خودم از خیلی ها که او را زیر نظر گرفته بودند پرسیدم و هربار در جوابم، شانه هایی بود که بالا و پایین می رفت. با این حال اگر فرض بگیریم که او گریه میکرده باید لرزش شانه هایش یا مثلاً صدای هق هق اش یا در هم رفتن خطوط چهره اش تائید شود اما کسی حاضر نیست شهادت بدهد که مرد گریه نمی کرده است با اینکه لرزش شانه ها و در هم رفتن خطوط چهره و صدای هق هق اش را ندیده و نشنیده اند.

اطمینان دارم که مرد قوز کرده بود، سرش هم پایین بود و این، فرضیه ی یک متر و هشتاد و دو سانتی بودن او را در آن حالت عمیقاً تائید میکند چرا که اگر اصل را هم بر این بگذاریم که او یک متر و هشتاد و پنج سانتی متر بوده است باز هم در آن حالت قوز کرده سه سانت از بلندی قامتش قابل دیدن نبوده است که این صحت ادعای مرا تائید میکند.

مرد به روبرو خیره شده بود یا شاید هم سنگریزه ای یا یک همچون چیزی را با نوک کفشش حرکت میداد. اما چیزی که مهم است این است که او یکبار سرش را بلند کرد. بله، او یکبار و البته برای آخرین بار سرش را بلند کرد. آن موقع بود که چشمان قهوه ای کمرنگ یا شاید هم عسلی اش یا چیزی بین این دو دیده شد. وقتی که سرش را بلند کرد نفس عمیقی کشید یا شاید آهی بود از اعماق وجودش. اما باز هم کسی نمیتواند به ضرس قاطع بگوید که او چشمانش را بست یا به نقطه ای، تصویری، صحنه ای، چیزی نگاه کرد. اما اینکه چرا مرد در آن موقع خاص سرش را بلند کرده است برای من نیز جای سوال دارد. آنهم مردی که هیچ حرکتی نمی توانست مانع از نگاه کردنش به روبروی خود، به آن نقطه ی نامعلوم شود. نقطه ی نامعلومی که یک هفته  ذهن تمامی اهل محل را به خود جلب کرده بود.

یک عشق، یک زن، یک هوس زودگذر یا حس نوستالژیک دیدن  یک معشوقه ی قدیمی در ماشینی در حال حرکت یا یک همچون چیزهایی باید وجود داشته باشد که بتواند مردی را به آن روز در بیاورد. البته باید توجه داشت که اینها همه از احتمالات هستند. این را یقیناً عرض میکنم. موضوع دیگری را که باید در نظر داشت این است که در آن مدت کسی سراغی از او نگرفت. نه آشنایی، نه دوستی، نه فامیلی... اما بیخانمان نبود. نه... لااقل اینطور که از وجناتش پیدا بود بیخانمان نمیتوانست باشد. چیزی که نسبت به ابراز آن یقین کامل دارم این است که بعد از آن شب مرد گم شد. هیچ کس حاضر نشد دنبال او بگردد و یا اینکه مثلاً تعقیبش کند و سر در بیاورد که کجا زندگی میکند. اما همه حاضرند شهادت بدهند که او خودش خودش را گم کرد و این خواسته ی خودش بود که گم و گور بشود. با اینکه کسی او را نمی شناخت اما گم شدن او به یکباره آنهم بعد از یک هفته ی تمام ایستادن و نگاه کردن به نقطه ای نامعلوم معنای دیگری نمیتواند داشته باشد. حاضرم سوگند بخورم که کسی با او پدرکشتگی نداشت که مثلاً بخواهد سر به نیستش کند. مطمئن هستم که او خودش، خودش را کشته است البته اگر مرده باشد...

.

.

.

یه نخ سیگار لطفن!

نوشته شده در پنجشنبه 1388/05/15ساعت 15:21 توسط مهشید نیکروش| |