اگر چند سال بعد یکی ازم پرسید آن‌سال‌ها دنیا چطور بود، بدونِ مقدمه می‌گویم حتّی ساعت نهِ صبح هم از زور گرما نمی‌توانستی از خانه بروی بیرون. مگر روزهایی که مجبور بودی و من آن سال‌ها همیشه مجبور بودم. فرقی نمی‌کرد برای چی. یک روز برای دیدن کسانی که می‌خواستند به من یاد دهند چطور بنویسم، یک روز برای رفتن به پاسگاه معالی آباد یا دادسرای فلکه­ی شهرداری یا خانه‌‌­ی تو. حتّی بهتر است بگویم آن سال‌ها بعضی شب‌هایش حتّی از دوازده ظهرِ تابستان هم گرما، سگ‌تر بود. یکهو تمامِ تنت گُر می‌گرفت و عرق می‌چکید روی کیبورد و هی لعنت می‌کردی، نه خورشید را، نه آفتاب را. خودت را و کسی را که آن ایمیل را برایت فرستاده بود و تو نمی‌دانستی چه جوابی بدهی و بعد همه‌جا جهنّم می‌شد. حتی وقت‌هایی که برف می‌آمد. توی سرمای عید، که همه جای دیگری بودند جز جایی که من بودم، توی سرمای استخوان‌سوز اوّل بهار، موقع بیرون آمدن از لعنتی‌ترین ایستگاه متروی دنیا. چند روزِ بعد، دیگر هی تنم یاد گرفته بود گُر بگیرد. ناخودآگاه. قبلاً؟ نه قبلاً این‌طور نبود. پوست می‌انداخت تنم، سرم. پوست می‌انداخت و فراموش می‌کرد چیزهایی را که آتشش می‌زدند. تازه وقتی یاد گرفت فراموش کند، دیگر نتوانست فراموش کند. و هی مدام دیگر نتوانست فراموش کند. یک‌بار دیگر پوست انداختن. وا دادن، معطّل کردن، منتظر بودن، نبودن و یک آلبوم تک‌نوازی عود. طلوعِ کویر.

قرار بود یک‌روز با هم برویم سفر. اگر جور می‌شد و می‌گفتی کجا؟ بهت می‌گفتم کویر. جایی که گُر بگیریم. بیشتر گُر بگیریم. سال‌های سال بعد دیگر فکر کنم زندگی آدم‌ها جوری شده که امکان نداشته باشد یکی در عرضِ چند دقیقه، کل زندگیش به گا برود و ببازد و مثل گرگ‌های پیر وا بدهد عمر سگی‌اش را. اصلاً تا چند سال دیگر مطمئنم چیزی وجود نداشته باشد که آدم‌ها بخواهند سرش با هم و با خودشان بجنگند. که بعد نیاز باشد فراموشش کنند. و با این‌حال اصلاً نمی‌توانم حکم دهم بعد‌ها، دنیا جای مزخرف‌تری از حالا باشد.

ده دقیقه‌ است که دارم می‌نویسم و ده دقیقه است که آینده است و ده دقیقه است که هیچ‌چیز تغییر نکرده و ده دقیقه است که من دارم از تو نوشتن فرار می‌کنم. من دقیقاً توی یکی از همان سال‌های ...‌ی زندگی می‌کنم که آدم یک‌لحظه همه‌چیزش را می‌بازد و وقتی باخت، بار و بندیلش را جمع می‌کند می‌رود یک شهر دیگر و سعی می‌کند دیگر فحش ندهد. من می‌روم توی خودم. شهر که نیست، چند تا ده‌کوره است پشت تپّه‌ها و درخت‌های خشکسالی خورده، که فاضلاب کل تهران آبِ شُربِ یک عمرِ اهالی‌اش است. طاعون‌زده، مرگ‌زده، چرک‌مرده، با صورتک‌های آدم‌های ریقو و قوزی که حالا فقط دندان‌های‌شان باقی مانده. وقتی یکی می‌رود توی خودش، می‌رود یک‌جای بدتر. شاید چون من سر تا پا گندیده‌ام و چون توی جاهای بد چیزهای خوب وجود ندارند و چون توی جاهای بد کسی به من نمی‌گوید چرا بدم، یا چرا به اندازه­ی کافی نمی‌خندم یا چرا هیچ‌وقت بوی خوبی نمی‌دهم و چرا مجبورم می‌کنند یادم بماند، فراموش کنم، بدهم، پس نگیرم و سرم توی کار خودم باشد. 

توی خودم می‌روم. دست کسی را نمی‌شود گرفت، برد توی خودت. وقتی می‌روم آنجا فقط می‌نویسم و برای آدم‌های دور و برم مثل این است که از پله‌های برقی فرودگاه دارم می‌روم بالا، بروم توی هواپیما، و برای آشناها دست تکان می‌دهم و محض رضای خدا یک لبخند خشک و خالی هم روی لب‌هام نیست. قبلاً این‌طور فکر می‌کردم. حالا حتّی اگر دست هم تکان دادم، حتّی‌ اگر خندیدم و خواستم نظرِ کسی را جلب کنم، کسی نیست آن پایین. کهنگی خسته می‌کند آدم‌ها را. می‌روند جایی که گرم نباشد، شب نباشد. اصلاً می‌روند همین‌جوری. مگر همین‌جوری نیامده بودند؟ آن سال‌ها، سال‌های همین‌جوری بودند و هر ثانیه برای طولانی‌تر شدن ثانیه‌­ی بعدی خودش را می‌کشت و ثانیه‌ها همین‌جور بی‌خود و بی‌جهت تلف می‌شدند و زمان از دست می‌رفت و با این حال بودند آدم‌هایی که از من می‌پرسیدند معتادم؟ گناه انتحار ثانیه‌ها، که هیچ‌کدام‌شان کافکا نخوانده‌اند و نمی‌دانند سلین در پاراگراف اوّل سفر به انتهای شب درباره‌­ی پاریسی‌ها چه گفته است، می‌افتد گردن من.

آن‌ها به حکم غریزه، می‌میرند؛ ثانیه‌ها. و به دنیای بعد از مرگ هم اعتقادی ندارند. همه‌‌­ی این‌ها کافی است که سخت جان بکنند. زندگی عادی شده. فکرش را می‌کردی؟ این جنده‌­ی پیر عادی شده است دیگر. دست گذاشته است روی دخترهای خوشگل. مشتری‌های ثابت. کسانی که وقتی ازشان شرافت‌مندانه‌ترین درخواست‌ها را می‌کنی، رد می‌کنند، طوری که تو فکر می‌کنی، "فکر نمی‌کنند" و بعد، مثل حالا، باید بگردی ببینی چه اسمی به بچه‌ای که توی شکم‌شان دارند بیشتر می‌آید. 

آدم‌های گُه، یک طرف‌شان را بکر نگه می‌دارند برای روزِ مبادا. وقتی آن تکه‌ی تمیز‌شان را رو کردند، جذاب‌تر از همیشه می‌شوند. آدم‌های دیگر را وادار می‌کنند به فکر کردن. باید این را قبول کرد. زندگی عادی به همین گهی است. این‌جور است که خودت را به مردن می‌زنی تا ازت فرار کنند و از آن‌طرف قهوه می‌خوری که بیشتر بیدار بمانی. کار شرافت‌مندانه. برای این‌که فقط روی ثانیه‌هایی که مثل سگ مردند اسم بگذارم. وقتی حسابی توی این زندگی کم آوردم، به این ثانیه‌ها فکر می‌کنم. با این روزها حال می‌کنی؟ پاییز است. شاید باران ببارد. از این بابت معذرت می‌خواهم.